ด่าคนยังไงให้เจ็บจนร้องไห้หาแม่

(ทำไมบางคนเขาถึงด่าเจ็บจัง ด่าสู้มันไม่ได้)

ผมเคยนั่งรถกับเพื่อนอยู่
แล้วด่าจนเพื่อนแม่งงอนไปเลย
หน้าตาเหมือนจะร้องไห้

มันเอาไปเล่าให้เพื่อนคนอื่นฟังต่อว่าเสียใจมาก โดนโฟล์คด่า
เพื่อนที่ฟังก็ตกใจ
“ห๊ะ มึงไปทำอะไรให้โฟล์คมันด่า”
ไม่เคยเห็นมันด่าใครเลย 5555+

บางทีเวลาเราโดนด่าแล้วต้องจำยอม มันน้อยเนื้อต่ำใจเนอะ
ถ้าเราอยากถกเถียงกับเขาให้ทันบ้าง เราจะฝึกยังไงดีล่ะ

#มาลองเข้าใจปัญหานี้กัน

การด่าหรือเถียงกันบางทีมันก็มีลักษณะคล้ายการโต้แย้งที่ใส่อารมณ์รุนแรงเข้าไป

เวลาเราต้องการจะเถียงใคร เราเหมือนอยู่บนสนามที่ต้องคิดคำให้ทันในเวลาจำกัด
เลือกคำที่ตรงกับสิ่งที่อยากสื่อ
และหยิบมันออกมาใช้ในจังหวะนั้น

มองมุมหนึ่ง มันก็เป็นศาสตร์การใช้ภาษาอย่างหนึ่งที่ ณ ชั่วขณะหนึ่งเรามีอารมณ์ร่วมเยอะ

ผมมีความเอ๊ะเกี่ยวกับมันอยู่หน่อยๆ ว่ามันคล้ายการสอบเขียน

คือผมเคยสอบ IELTS เมื่อนานมาแล้ว
ในข้อสอบจะมีหมวดการเขียนอยู่

หนึ่งในสิ่งที่ใช้ประเมินคือความหลากหลายและความเหมาะสมของคำศัพท์ที่เราใช้

หรือก็คือ
การ “รู้จักคำ” กับการ “หยิบคำนั้นออกมาใช้ได้” มันคนละเรื่องกัน

มันเหมือนมีคนถามเราว่า
“ถ้ามีกระดาษเปล่ามาให้มึงเขียนบทความ มึงจะนึกคำไหนออกบ้าง?”

และจากคำทั้งหมดที่นึกออก
จะเลือกหยิบคำไหนมาใช้ได้เหมาะและสละสลวย ภายใต้เวลาที่จำกัด

เพราะงั้น คนบางคนอาจรู้จักคำเยอะมาก
แต่พอต้องนึกคำมาเขียน บางคำนึกไม่ออกเลย

บางทีนึกออก แต่ไม่เคยหยิบมาใช้
พอต้องใช้จริงก็เลยใช้ได้ไม่ดีอีก

เนี่ย ผมมองว่ามันคล้ายตอนเถียงกันเลย

มีเวลาจำกัด
มีความกดดันทางอารมณ์
มีข้อมูลอยู่ในหัว แต่ต้องดึงสิ่งที่เกี่ยวข้องออกมา
บางทีก็นึกไม่ออก
หรือนึกออกแล้วก็เอามาเรียบเรียงให้สมเหตุสมผลไม่ทันอยู่ดี

#จากความเข้าใจนี้

วิธีหนึ่งที่ลองเอาไปฝึกได้คือเอาตัวเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมและเจอผู้คนใหม่ๆ บ้างครับ

ผมมองว่าแค่เราเอาตัวเองไปอยู่ต่างบริบท เจอคนคนละสังคม
เราก็ต้องปรับภาษาและวิธีสื่อสารแล้ว

เพราะคำหรือวิธีพูดแบบเดิม บางทีมันใช้ไม่ได้กับคนอีกกลุ่ม
และยิ่งเราอยากทำความเข้าใจคนตรงหน้า
หรือสงสัยในบางเรื่องที่เขาพูดกัน
เราก็ยิ่งมีเหตุผลให้ลองใช้ภาษาในแบบที่ต่างออกไป

อีกตัวคือการฝึกอ่านและเขียน

การอ่านทำให้เรารู้จักศัพท์เยอะขึ้น
การเขียนฝึกให้เราหยิบมันออกมาใช้

การที่คุณมีเวลาอยู่กับกระดาษว่างนานๆ แบบไม่กดดัน
และสามารถเปิดหาคำศัพท์ หรือขอคำแนะนำจาก AI มาช่วยสนับสนุนการเขียนบางท่อน
บางทีเราก็ค่อยๆ มีคำและวิธีเรียบเรียงให้หยิบมาใช้มากขึ้น

ต่อให้วันหนึ่งเวลาหรืออารมณ์กลายเป็นข้อจำกัด
ถ้าเราทำแบบนี้มาแล้วร้อยครั้ง
นี่ก็แค่ครั้งที่ 101 เท่านั้นเอง

ผมไม่ได้ชวนให้ไปด่าใครนะ
เราคนกันเอง มีอารยธรรม 5555+

หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับใครต่อใครนะครับ