ตอนเด็กๆ เวลาเห็นผู้ใหญ่ทะเลาะกัน

ตอนนั้นผมสงสัยนักว่าทำไมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ถึงคุยกันไม่รู้เรื่องและตกลงกันเพื่อยุติการทะเลาะวิวาทไม่ได้
เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นา!

ตอนนี้คิดว่ารู้แล้ว5555+

ยิ่งโต ประสบการณ์ยิ่งทำให้เรามีสิ่งที่ปักหลักเชื่ออย่างแน่วแน่มากขึ้น

ความเชื่อเหล่านั้นหลอมทั้งสันดาน ความคิด และการกระทำ
มันเป็นหนึ่งเดียวกับเราจนเราใช้มันแยกสิ่งปกติกับสิ่งผิดปกติอย่างเป็นธรรมชาติ

พอมีคนโผล่มาท้าทายความเชื่อนั้น
หรือทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัยหรือถูกคุกคาม

มันก็คงปกติแหละที่หลายๆ ที คนเราจะอยากชนะ
จนลืมไปว่าบางที การถอยมาก้าวนึงและรักษาความสัมพันธ์
มันอาจมีประโยชน์กว่า
และรักษาสุขภาพจิตได้ดีกว่าด้วย

บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องหาทางทำให้อีกคนเห็นเหมือนเรา

แค่แยกให้ออกว่า
อะไรคือเรื่องที่ต้องตกลงกัน
และอะไรคือเรื่องที่เราไม่ต้องเห็นด้วยเหมือนกันก็ได้
ถ้าเราอยากจะตกลงกันได้จริงๆ

หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับใครต่อใครนะครับ