สรวรรธน์ นิลรัตนกุล (โฟล์ค)

อย่าปล่อยให้ไอเดีย ความรู้ หรือแนวคิดสำคัญๆ ในชีวิตถูก ‘จำ’ ตาม ‘ยถากรรม’

เคยปะครับ คิดอะไรเจ๋งๆ ออก
แล้ววันต่อมาอยู่ๆ ก็ลืม
พยายามระลึกชาติยังไงก็นึกไม่ออก อย่างเซ็ง

คือมันเคยเกิดขึ้นกับผมแหละ

และเท่าที่ผมสังเกตตัวเอง
ผมคิดว่านะ
สมองอาจจะมีไว้คิด ไม่ได้มีไว้เก็บ

คือไม่ใช่มันเก็บไม่ได้นะ
แต่ความรู้อันไหนไม่ได้ใช้นานๆ
สมองมันก็เอาไปทิ้งแบบไม่เคยถามไถ่

ถ้าแบบนั้น เราจะเก็บไอเดียดีๆ หรือแนวคิดไว้ได้ยังไงล่ะ?

#มาเข้าใจปัญหานี้กัน

มันอาจจะดูตลกที่ผมเขียนเรื่องนี้นะ
เพราะปัญหามันไม่ได้ยากเลย

ก็แค่จดปะ?
ใช่เลย
จด

แต่ผมเชื่อว่าสำหรับใครหลายคนที่ไม่ได้ชินกับการจดอยู่แล้ว เรื่องนี้หินพอสมควร

ผมเคยมีพนักงานคนหนึ่งที่ดีลงานด้วย แล้วเรามีคำสั่งให้เขายาวเหยียด
เขาไม่จดอะไรเลย

พอกลับมาอีกเดือนหนึ่ง เขาจำได้แค่บางส่วนเท่านั้น
และสิ่งที่ผมทักท้วงไป เขาก็ตีหน้ามึนจัดๆ ว่าเหมือนไม่เคยคุยกันไว้อย่างงี้
ทั้งๆ ที่มีพยานที่จดหรือจำได้เหมือนผมอยู่ทั้งห้อง

มันเลยชวนให้กลับไปตั้งคำถามว่า ทำไมคนคนหนึ่งถึงไม่มีความคิดจะจดล่ะ?

พอนึกย้อนกลับไปสมัยที่ผมไม่ค่อยจดโน้ต
ผมพอนึกได้ประมาณนี้

การจดมันต้องเรียบเรียงเป็นภาษาของเรา
นึกคำต่างๆ มาต่อกัน
และหลายๆ ทีเราก็เขียนได้ไม่ดี อ่านไม่รู้เรื่อง ไม่เป็นเนื้อเดียวกัน

คนที่ไม่ได้เขียนหรืออ่านบ่อยๆ อาจจะมีปัญหากับเรื่องนี้
เพราะไม่ค่อยได้เรียบเรียง
คลังคำศัพท์ก็อาจจะน้อย

เมื่อเทียบกับการไม่ทำอะไรเลย แล้วพยายามจำและพึ่งความจำ อย่างหลังมันง่ายกว่าเยอะ

พอเห็นแบบนี้ ผมเชื่อว่าการจดเลยสามารถกลายเป็นอะไรที่ยุ่งยากกับคนบางคนได้
มันเป็นทักษะอย่างหนึ่งเลย

#จากความเข้าใจนี้

ในเมื่อเป็นทักษะ จริงๆ มันก็ต้องเริ่มทำและฝึกมันครับ
แต่ผมว่าเราไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการจดให้ดีหรือเรียบเรียงให้สวยก็ได้

ถ้าคุณคิดว่าคุณทำสิ่งที่ต้องจำหล่นหายไประหว่างใช้ชีวิตเยอะ
ผมเชิญชวนให้คุณเอาโทรศัพท์หรือสมุดเล็กๆ สักเล่มติดตัวไว้
เวลามีอะไรที่คุณรู้ว่าถ้าลืม คุณต้องเดือดร้อนแน่ๆ ลองจดมันดู

ไม่ต้องจดอะไรเยอะแยะ แค่เรื่องที่คุณให้ความสำคัญก็พอ
จะเขียนน้อยแค่ไหนก็ได้
เละแค่ไหนก็ได้
ไม่ต้องเรียบเรียงเลยก็ได้
แค่เขียนส่วนที่คุณคิดว่าสำคัญลงไป

จากประสบการณ์ จริงๆ

ต่อให้เราไม่กลับมาเรียบเรียงสิ่งที่เราเขียนลงไป
หรือทำความเข้าใจกับมันเพิ่มเลย
แค่เราย้อนกลับมาอ่าน
เห็นคำบางคำที่เราจดไว้วันนั้น
มันก็ทำให้เรานึกออกได้ง่ายขึ้นมากแล้ว ว่าวันนั้นเรากำลังจดเรื่องนี้ไปทำไม

อย่างน้อยๆ มันก็ดีกว่าการพยายามระลึกเองจาก 0 แน่นอน

อย่าปล่อยให้ไอเดีย ความรู้ หรือแนวคิดสำคัญๆ ในชีวิตถูก ‘จำ’ ตาม ‘ยถากรรม’ เลย

หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับใครต่อใครนะครับ

ถ้าชอบแล้วอยากอ่านงานเขียนผม กรอกเมลเลยครับ ถ้ามีอะไรจะส่งให้ก่อนใคร5555+