ประหม่าหน้ากล้องอยู่ก็ถ่ายวิดีโอให้จบได้

วิธีออกแบบสนามทดลองที่อนุญาติให้คุณพลาดกี่ครั้งก็ได้

คอร์สที่ผมเรียนอยู่ป้ายยาผมมาทำคอนเทนต์
เรียนไปๆ ผมก็ไปป้ายยาน้องต่อ 5555+

คือน้องผมมันอยากทำวิดีโอหรือ Reels มากกว่าบทความ
ผมก็บอกแม่งว่าลุยเลย

แต่พอทำๆ ไป

สิ่งที่พบคือน้องผมประหม่าหน้ากล้อง
เขินอายขั้นสุด
ไม่กล้าลงคอนเทนต์

ซึ่งจริงๆ ผมว่าหลายคนน่าจะเคยเป็น

พอเปิดกล้องปุ๊บ
เหมือนเราต้องพูดให้ถูก
ต้องจำให้ได้
น้ำเสียงต้องดี
ห้ามตะกุกตะกัก
ห้ามดูแปลก

ทั้งที่จริงๆ แล้ว

ตอนถ่ายมันไม่จำเป็นต้องเหมือนผลงานตอนจบก็ได้นี่หว่า

#มาเข้าใจปัญหานี้กัน

วิธีที่ผมใช้มีอยู่สองวิธี อันนี้สำหรับการถ่ายวิดีโอนะ

1) ถ่ายยาวไปเลย

ถ้าเป็นคอนเทนต์ที่คุณพูดเรื่องที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว
บทพูดไม่ตายตัว ไม่ต้องจำอะไรเป๊ะๆ เยอะ

กดถ่ายแล้วพูดไปเลย

พูดผิดก็เว้นช่วง
แล้วพูดประโยคนั้นใหม่

ไม่ต้องหยุดอัด
ทำไปเรื่อยๆ จนคลิปจบเลย

พอถ่ายเสร็จค่อยกลับมาตัดช่วงที่พูดผิด ตะกุกตะกัก หรือ dead air ออก

2) ถ่ายสั้นจนแม่งไม่ใช่คลิป 5555+

ถ้าเป็นคอนเทนต์ที่ต้องพูดยาว
มีบทค่อนข้างชัด
อยากเก็บน้ำเสียงแต่ละท่อน
แล้วรู้สึกว่าต้องจำให้ได้ พูดให้เป๊ะ ลงเสียงให้ถูก

ก็ไม่ต้องจำแม่งทั้งก้อน

จำทีละประโยค
กดถ่าย
พูด
กดหยุด

แล้วไปประโยคต่อไป

ทำวนไปจนจบ
สุดท้ายค่อยมาประกอบวิดีโอทั้งหมดเป็นชิ้นเดียว

จริงๆ ผมใช้วิธีนี้เลยเมื่อวาน

ผมขี้เกียจท่อง 5555+
จะดูบทพูดไปด้วย ถ่ายไปด้วยแบบยังรักษา Eye Contact ได้ ก็กลัวดูไม่เนียนอีก

เลยถ่ายแม่งทีละท่อน

#จากความเข้าใจนี้

สมองเรามักจะเชื่อไปเองว่า
Performance ตอนถ่าย = ผลงานสุดท้าย

มันไม่จริงเว้ย!!

ระหว่างถ่ายคุณพูดผิดได้
หยุดได้
พูดใหม่ได้
ถ่ายใหม่ได้

เพราะสิ่งที่กล้องอัดไว้ทั้งหมด
ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องเอาออกไปให้คนดูทั้งหมด

ถ้าความประหม่าหน้ากล้องทำให้คุณยังไม่กล้าทำวิดีโอ

อาจไม่ต้องรอให้ตัวเองหายประหม่าก่อนก็ได้

ลองเปลี่ยนวิธีถ่าย
ให้เราพลาดได้ง่ายขึ้นก่อน

หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับใครต่อใครนะครับ