เรากลัวกล้องหรือแค่กลัวถูกเห็น (ว่ากำลังทำเรื่องที่อาจจะดูโง่อยู่)

ผมเคยเขียนเกี่ยวกับวิธีช่วยให้ไม่ประหม่าหน้ากล้อง
หรือทำให้เรากล้าถ่ายคอนเทนต์จนจบได้ โดยไม่ต้องย้ำคิดย้ำทำ

แต่ทีนี้ บางคนก็อาจจะยังไม่กล้าถ่ายคอนเทนต์อยู่ดี
ทำไมเป็นแบบนั้นกันนะ?

ผมสงสัยว่าบางทีอาจไม่ใช่เพราะเราไม่รู้วิธีถ่ายที่ดีพอ
แต่เพราะเรากลัวสิ่งที่จะตามมาหลังจากลงคอนเทนต์หรือเปล่า?

#มาเข้าใจปัญหานี้กัน

รู้จัก VR ไหมครับ?

ถ้าไม่ ผมอยากให้ลองนึกถึงโลกเสมือนที่คุณสามารถสร้างตัวละครขึ้นมาเป็นใครก็ได้ แสดงออกยังไงก็ได้
เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวตนในชีวิตจริงเข้าไปทั้งหมด

ไม่ต้องมานั่งพะวงว่า
กูหน้าตาส้นตีนนะ
กูอาชีพการงานไม่ดีนะ
กูยังไม่มีแฟนนะ

ในโลกเสมือนนี้ คุณจะเป็นใครก็ได้
บางคนแปลงร่างเป็นตัวการ์ตูน เป็นตัวละครที่ชอบ
บางคนก็สร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ ให้หน้าตาดีตามที่ตัวเองต้องการ

ผมเล่าเรื่องนี้เพราะสงสัยว่า
ทำไมคนคนหนึ่งถึงอยากเล่นอะไรแบบนี้กันนะ?

บางคนอาจสนใจเพราะเนื้อหาในเกม
บางคนอาจแค่อยากลองอะไรที่ทำไม่ได้ในชีวิตจริง

แต่ที่ผมสงสัยพอๆ กันคือ
แล้วทำไมบางคนถึงอยากเข้าไปอยู่ในโลกลักษณะนี้ที่มีผู้เล่นคนอื่นเยอะๆ ด้วยล่ะ?
ทำไมถึงเลือกเล่นเกมออนไลน์ แทนที่จะเล่นเกมคนเดียว?

มันเป็นไปได้หรือเปล่าว่า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคม
เราอยากมีตัวตน
อยากถูกเห็น
อยากมีคุณค่าในสายตาใครสักคน

เพียงแต่หลายครั้ง เงื่อนไขและข้อจำกัดของโลกแห่งความเป็นจริงอาจทำให้เราไม่กล้าแสดงออกอย่างที่ต้องการ

คนบางคนเลยอาจมองหาพื้นที่ที่เขาสามารถเป็นสิ่งที่อยากเป็น
และให้คนอื่นเห็นตัวตนนั้น
โดยไม่ต้องเอาตัวตนในชีวิตจริงเข้าไปเสี่ยงกับทุกอย่าง
หรือเปล่า?

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมว่าน่าสนใจ

น้องของผมเล่น VR แล้วเคยเล่าให้ฟังว่า
มีคนเข้ามาปรับทุกข์ให้ฟัง
มีคนร้องไห้ให้ฟัง
หรือบางคนก็มาบ่นว่าโดนไล่ออกจากกลุ่มเพื่อนใน VR

พอได้ฟังแล้วผมก็เอ๊ะ
ขนาดอยู่ในโลกที่เราเลือกได้ว่าจะเป็นใครและจะแสดงออกสวมบทบาทเป็นคนแบบไหนก็ได้
คนเราก็ยังมีเรื่องทุกข์ใจจากการอยู่ร่วมกับคนอื่นเหมือนเดิมนี่หว่า

#จากความเข้าใจนี้

สิ่งที่ผมกำลังคิดคือ
ต่อให้วันหนึ่งคุณสามารถไปเกิดใหม่ได้
ได้ร่างทองที่เป็นตัวคุณในอุดมคติ
หน้าตาดี เป็นคนเก่ง มีทุกอย่างที่คุณอยากมี

มันก็ยังมีบางอย่างที่อาจไม่ต่างจากทุกวันนี้เลย

คุณอาจยังเจอคนที่ไม่ชอบคุณ
คนที่เห็นไม่ตรงกับคุณ
หรือคนที่ไม่ต้อนรับคุณเข้าไปในสังคมของเขา

เพราะการเป็นตัวเราในแบบที่เราคิดว่าสมบูรณ์แบบ
ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะต้องยอมรับเราเสมอไป

แล้วพอย้อนกลับมาที่เรื่องการถ่ายคอนเทนต์
ถ้าวันนี้คุณอยากถ่าย อยากลงคอนเทนต์ หรือแค่อยากเริ่มลงมือทำอะไรสักอย่าง
เรากำลังรออะไรกันอยู่?

บางทีเราอาจบอกตัวเองว่าเรายังไม่พร้อม
รอให้พูดเก่งกว่านี้ก่อน
รอให้หน้าตาดีกว่านี้ก่อน
รอให้มีความรู้มากกว่านี้ก่อน

รอ 1
รอ 2
รอ 3

แต่ถ้าอิงจากเรื่องโลก VR ที่ผมเล่ามา
แม้แต่ในวันที่คุณได้เป็นตัวเองในแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด
หรือสามารถหนีไปสร้างตัวตนใหม่ได้ทุกครั้งที่พลาด
คุณก็ยังอาจเจอคนที่ไม่ชอบคุณอยู่ดี

แล้วถ้าสิ่งที่เรารอจริงๆ ไม่ใช่ความพร้อม
แต่เป็นวันที่เราจะทำอะไรสักอย่างโดยไม่มีใครมองว่าเราโง่ ไม่มีใครไม่ชอบ และไม่มีใครปฏิเสธเราเลย
วันแบบนั้นมันจะมีจริงๆ หรือเปล่า?

บางทีเราอาจไม่ได้ต้องการวิธีถ่ายคอนเทนต์ที่ดีกว่านี้ก็ได้
แต่อาจต้องกลับมาถามตัวเองก่อนว่า
เรากลัวที่จะทำมัน หรือกลัวที่จะให้คนอื่นเห็นว่าเรากำลังพยายามทำมันกันแน่?

หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับใครต่อใครนะครับ